Iedereen die reeds commentaar heeft gegeven natuurlijk bedankt!
De Alpen
Het is geen kort verhaal dus ik hoop dat het boeiend blijft
. De afgelopen week op vakantie geweest. Eerst gestart met LBL op zaterdag (245km) en vervolgens op zondag doorgereden naar de Alpen. Het is mijn eerste wielerseizoen en omdat ik totaal geen idee had hoe goed ik kan klimmen de eerste dag (maandag) rust genomen om de benen te laten herstellen van LBL. Deze dag wel mooi kunnen gebruiken om met de auto alle beklimmingen in de buurt te verkennen. Alpe dHuez stond sowieso op het programma, maar ik wilde ernaast ook nog een andere beklimming doen met prachtige verzichten.Dinsdag ging het dan echt beginnen... beetje zenuwachtig naar de start van de beklimming gereden...wat zou er mogelijk zijn....1:10 of sneller zou toch wel leuk zijn...
De eerste bocht, meteen flink stijl en dus niet te hard van start...
Ik koos ervoor om mijn hartslag zo lang mogelijk op of net boven mijn omslagpunt te houden. Zo wist ik dat ik niet ging verzuren en dus zou een uurtje klimmen vol te houden moeten zijn. Alles op de 34/26 en het beentempo wisselend tussen de 65 en 90owm afhankelijk van de stijlheid.
Steeds maar die bochten....geconcentreerd blijven....
Vlak na bocht nr. 2 (bijna boven dus) werd ik ingehaald...daar houd ik niet zo van dus dat was voor mij het startschot om de hartslag nu echt boven het omslagpunt te gaan brengen en er echt voor te gaan.
Bocht 1...nog een klein stukje, volke bak!
Vlak na bocht 1 uit het zadel en opschakelen, 34/23, 34/21, 34/19 en zelfs 34/17 in de sprint richting de (eerste) finnish. Onder het tunneltje de tijd gestopt en vol door richting Tour finnish....helaas een afslag te vroeg en dus mislukt....balen.....toen ik op de GPS keek en een tijd van 57:40 zag (tunneltje) was de dag toch weer goed...en een hoop nieuwe dingen geleerd over hoe te klimmen tijdens een lange beklimming.
Uiteindelijk de Tour finnish nog gevonden...voor een volgende keer.
De dag erop eens kijken hoe een langere beklimming werd verteerd door de benen. Omdat ik niet veel tijd had en ook nog wat fotos wilde maken (zie dit verslag
) ervoor gekozen om met de auto naar de voet van de Télegraph te rijden, daar uit te stappen, dan de Télegraph en Galibier te doen en dezelfde weg weer terug af te dalen.De beklimming van de Télegraph vrij rustig gedaan en zonder al te veel moeite boven gekomen. Stukje afdalen en dan komen de mooie verzichten.
Voor wie het nog niet wist....fietsen in de Alpen is best heel mooi
Na Valloire nog een stukje wat vlakker, goed eten en drinken en dan gaat het echt beginnen.
Meteen straf omhoog en je weet dat de laatste 8km zijn begonnen. Ook deze beklimming ging vrij soepel en zonder echt kapot te gaan bij de tunnel aangekomen. Het laatste stukje nog even stijl de lucht in en meteen maar even aanzetten om de tijd nog een beetje krapper te houden...ook al wist ik dat deze niet spectaculair zou zijn, want daar had ik te rustig aan voor gedaan.
De laatste bocht voor de top...
En dan de top, met een werkelijk prachtig uitzicht, dat eigenlijk niet in een foto is vast te leggen.
De tijd was 2:23, dus zat ruimte voor verbetering...wel weer belangrijke nieuwe lessen voor de beklimming later die week -> Mont Ventoux moest nog worden vereerd met een bezoekje. Dat in de volgende post
.Mont Ventoux
Donderdag richting Bedoin en nadat ik daar laat aan kwam de vrijdag maar gebruikt om de beklimming (en afdaling) te verkennen en nog wat eten en drinken in te slaan. Kon ik op vrijdag meteen wat plaatjes schieten
.Zaterdag ochtend lekker vroeg van start om niet te veel last van de hitte te hebben. Ook deze keer toch een beetje zenuwachtig....stukken die bijna net zo stijl zijn als op de Alpe d Huez en toch een stuk langer klimmen! Ook deze keer speelde de tijd door mijn hoofd...onder de 2 uur moest kunnen, gemiddeld 11 per uur....onder de 1uur 50 moest eigenlijk ook wel kunnen, 13 per uur gemiddeld moest zijn te halen.
Om 08:30 reed ik over de start
Niet te snel op het eerste vlakkere stuk, want ik wist dat er nog een hoop moois aan zat te komen. Onderweg kun je de top al zien en de nodige verkeersborden laten zien dat hij inderdaad nog best ver weg is.
De eerste haarspeldbocht maakt duidelijk dat het nu toch echt gaat beginnen.
Nog even een snelle blik op de top, voordat je het bos in verdwijnt. Nu is het een kwestie van ritme zoeken en jezelf niet opblazen.
De beklimming door het bos was een stuk minder saai dan ik verwacht had. Steeds wat kleine bochtjes, wat wisseling in het stijgingspercentage en veel teksten op de weg. Als je dan ook nog nodige andere fietser inhaalt is het best leuk om dat stuk te fietsen. Gelukkig ook niet te veel last van de vliegjes.
Met nog ongeveer 6km te gaan Chalet Reynard in zicht en daar krijgt de zon ook weer vrij spel. Gelukkig ruim op tijd van start zodat het nog slechts 25 graden was.
Hier werd ik achterop bijgehaald door een Fransman. In mijn steenkolen Frans (helaas nooit mijn beste vak geweest op school) sprak ik hem aan Quele heur dans la sommet? hij antwoorde une heur vingt peutetre..... Een snelle blik op mijn klokje vertelde mij dat ik er op dat moment 1uur en 5min op had zitten dus ik antwoorde moi....je pense....trente in werkelijkheid was ik blij als ik onder de 1uur 40 zou komen, maar mijn eergevoel wilde niet te ver van zijn tijd gokken
. Vanaf dat moment (en met in mijn achterhoofd dat ik op de Alpe dHuez te laat was versnelt) was het opschakelen en zijn we met zijn tweeen volle bak doorgereden. Gelukkig hadden we hetzelfde tempo en konden we elkaar zodoende behoorlijk opstuwen naar de finnish.....maar die was nog best ver.
Het laatste stuk....hartslag al een tijdje tegen de max en totaal buiten adem....de laatste bocht...we zijn er bijna!
Ik kijk naar mijn klokje en zie 1uur 29min staan....secondes kan ik niet zien dus het schiet door mijn hoofd...het zal toch niet dat ik straks een paar seconden over het halve uur uit kom....vantevoren had ik daarvoor getekend, maar nu....zo dichtbij....zou toch wel zuur zijn.....dan maar door de binnenbocht het laatste stuk, geen meter te veel en alles uit dat lijf persen.....over de lijn en.....1uur 29min 50sec.....totaal kapot, maar zeker voldaan op de top
. De Franse collega van de laatste 6km ging vlak voor mij over de finnish en had er in totaal 7min korter over gedaan.En ook hier een uitzicht dat eigenlijk niet met een foto is te bevatten.
Weer richting Bedoin afgedaald en beneden aangekomen besloten om toch ook de kant van Malaucene nog te doen....ik wilde deze kant toch eigenlijk wel erg graag afdalen (iets waar ik ook erg van kan genieten
). Deze kant ging niet meer op topsnelheid (36 graden zonder schaduw is best warm en de tijdrit vanaf Bedoin zat nog in de benen), maar toch zonder al te veel problemen ook voor de tweede keer boven op de top. Deze kant vond ik iets minder mooi dan vanaf Bedoin (toch zeker niet minder zwaar). Je mist alleen het stuk door de kale vlakte, maar de verzichten zijn er natuurlijk wel.
Fantastische afdaling terug en dat was dan helaas ook einde vakantie...
Alles bij elkaar een fantastische week gehad. Wat is klimmen in de bergen toch mooi en je weet meteen waarom je al die kilometers door de polders maakt...om hier in de vakantie, op dit soort beklimmingen een redelijke tijd neer te kunnen zetten en met plezier in de bergen te kunnen fietsen
.Tijdens de eerste beklimming nog een Nederlander tegengekomen die de Mont Ventoux die dag 6x op en neer ging...s avonds hoorde ik dat het gelukt was...pet af!
Om het af te sluiten nog twee plaatjes van mijzelf in actie.
Nu nog een keer een klein camera kopen zodat ik voortaan ook bij andere ritten nog eens wat plaatjes kan schieten tijdens het fietsen
.
