28 september 2020 | Edwin Haan

Gereden: Strade Bianche Achterhoek

Zondag reden we de Strade Bianche Achterhoek. Een supergezellig gravelevenement in de Achterhoek, waarbij je de keuze had uit drie routes, 65, 110 of 150 kilometer. Als je tenminste het geluk had een kaartje te kunnen bemachtigen.

Want de gemeente had, terecht, een vergunning afgegeven voor een evenement met maximaal 1000 deelnemers. Met daarbij natuurlijk de voorwaarde dat er voldoende afstand gehouden moest kunnen worden. De lokale vereniging die de SBA organiseert zag daar wel kansen voor. De kaartjes waren vrij rap op en voor de 50 die wij nog mochten verdelen hadden we wel 500 gegadigden.

Op de camping


Een goede voorbereiding is het halve werk

Wij waren al een dag eerder afgereisd en zetten ons tentje neer op het grasveld bij de lokale hockeyclub. Zij stelden hun kleedkamers beschikbaar en hielden de kantine open tot ver in de avond. ’s Middags organiseerden we zelf nog een klein evenementje, een alleycat waarbij 5 highlights uit Komoot moesten worden gevonden. Vroeg in de avond begon het te regenen maar gelukkig hield dat voor het weer licht werd op. Zo konden we even een eitje bakken zonder paraplu, omkleden en zelfs de hele SBA droog rijden. Een groot verschil met vorig jaar.

Top georganiseerd

De vrijwilligers van wielerclub de Paaschberg zorgden voor een gedoseerde toegang tot de startlijn in het openlucht theater in Lochem. De verschillende afstanden hadden ook hun eigen starttijd. Alles om grote drukte te vermijden. Die vrijwilligers stonden ook op gevaarlijke kruispunten én bemanden de verzorgingsposten vol met lekkers. Kaneelcake (zo lekker), stroopwafels, soep, fruit, sportdrank en verse bonenkoffie stonden op de menukaart. Daarnaast was er live-muziek.

Ook hier prima georganiseerd, alle vrijwilligers achter plexiglas en deelnemers die zich zo goed mogelijk aan de coronaregels probeerden te houden. Geen Tilburgse Willem II taferelen, de burgemeester van Lochem hoeft geen moeilijke vragen te verwachten. Ook een compliment voor de deelnemers dus.

Wij reden de 110 kilometer, collega Jeff voor het eerst op een gravelbike. Net als vorig jaar een prachtige route met heel veel onverharde paadjes. Geen ommetjes over het mtb-parcours, maar echte gravelpaden. De regen die ’s nachts was gevallen zorgde voor een snelle ondergrond. Geen mul zand, maar lekker stevig zodat er flink doorgereden kon worden. Eenmaal weg bij de start was het al snel heel rustig. Ruimte zat in de Achterhoek. Stoplichten en ongeduldige automobilisten kennen ze daar niet. We kwamen wel twee keer dezelfde optocht met oldtimer trekkers tegen, leuk!

Doordat de verschillende afstanden dezelfde verzorgingspost aandeden had je toch het gevoel aan een evenement mee te doen, want daar zag je wel aardig wat volk. En prachtige fietsen. Vorig jaar was de verhouding mtb – race nog in het voordeel van de mountainbike. Dit jaar won de gravelbike een boel terrein. Gravellen is booming, zoveel is duidelijk. Te lang blijven hangen bij de koek was niet handig, want warm was het niet. Snel weer verder dus. Wij reden met gravelbandjes van rond de 40mm. Mijn betere helft deed de 65 kilometer met 32mm racebandjes. En ook de talloze 29er mtb’s kwamen prima tot hun recht op deze routes. Na een kilometer of 90 begonnen de beentjes langzaam wat te protesteren, dus de klim die 5 kilometer voor het eind was opgenomen in de route hakte er nog wel even in. Ook bij de deelnemers die de 65 kilometer reden, begreep ik uit de verhalen achteraf.

Want dat was ook prima mogelijk. Lekker stoere verhalen over de dag uitwisselen in het openlucht theater. In het pre-corona tijdperk, dus bij de editie van vorig jaar, stonden daar lange banken, vuurkorven en hottubs. Dit jaar moest worden gekozen voor losse tafels met 4 stoelen per tafel. En de tribunes waren in veilige vakken verdeeld. Zo kon je met je eigen maatjes toch even gezellig napraten, beetje muziek luisteren of op het grote scherm naar het WK kijken. Als je je bonnetje inleverde kreeg je een lekkere hamburger, en ook je fiets was er te stallen.

Aanrader voor volgend jaar

Voor net twee tientjes kreeg je zo heel veel meer dan alleen een toertocht. Zelfs middenin de coronacrisis wisten ze in Lochem een prima festivalsfeertje neer te zetten. Met geweldige routes, supergoede verzorging, een überrelaxt sfeertje en de mooiste start-/finishlocatie die je kunt wensen. Volgend jaar zijn we er zeker weer bij. Hopelijk is dat ellendige virus dan weg en kunnen er nog meer mensen genieten van de Achterhoekse gastvrijheid.

Gerelateerd

Edwin Haan

Hoofdredacteur bij Fiets. Rijdt op alles met twee wielen. Wielrennen, gravelracen, crossen, mountainbiken en zelfs een voorzichtig downhill dagje komt wel eens voor. Vooral geïnteresseerd in techniek en gadgets. Favoriete grote ronde, de Giro. Favoriete klassieker, Parijs-Roubaix, ondanks een grote weerstand tegen het zelf fietsen op kasseien.

Strava: http://www.strava.com/athletes/1304841

Meer artikelen van Edwin Haan

Geef een reactie

Inloggen