21 september 2020 | Michael Kerkhof

Pogacar deed het in memorabele tijdrit allemaal op gevoel

Meten is weten, zo geldt bij de profs. Tom Dumoulin reed een hartstikke goed tijdrit naar La Planche des Belles Filles en wees naar zijn waardes. Tadej Pogacar kon dat niet. De 21-jarige Sloveen reed iedereen op een hoopje en dat deed zonder hulpmiddelen. Gewoon op gevoel.

En dat is illustrerend voor de afloop van de 107de Tour de France. Jumbo-Visma had alles onder controle en deed wat Team Sky de voorgaande jaren deed: controleren en de rest degraderen tot wielertoeristen. Sprong er een renner weg in een bergetappe? Tony Martin haalde hem terug. Stuk voor stuk werden de renners opgebrand. Eerst Martin, dan Robert Gesink, dan Wout van Aert. Dan nog een keer Wout van Aert (en nog een keer). Daarna George Bennett en meestal daarna gevolgd door Tom Dumoulin. Sep Kuss bleef regelmatig als laatste man over voor Roglic. Alle kopmannen en ploegen zaten op dat moment al alleen, behalve Roglic en Jumbo-Visma.

Hoe goed je alles ook onder controle hebt, niets is eerlijker dan een individuele tijdrit. Plots telt de sterkte van het team niet meer en komt het er op aan om zo hard mogelijk te trappen. Pogacar deed dat. Oké, hij had Roglic al verslagen op het Sloveens kampioenschap, maar 57 seconden goedmaken? Dat was gewoon niet mogelijk. Toch gebeurde het.

Pogacar, volgens de laatste gegevens zo’n 66 kilo zwaar, kon op het vlakke niemand minder dan Tom Dumoulin gewoon volgen en zat qua tijd ook in de buurt van zwaardere hardrijders als Van Aert en Rémi Cavagna. Maar eenmaal op de klim maakte Pogacar het grote verschil. Op het ‘lopende’ deel pakte hij al meer dan een halve minuut op alle andere klassementsmannen, behalve de ook sterk rijdende Richie Porte. Roglic kreeg alleen op La Planche des Belles Filles al 1.21 minuut aan zijn broek gesmeerd.Tadej Pogacar 2020

Schrikbarende wattages
Pogacar zette een recordtijd neer op La Planche des Belles Filles door de tijd van ploegmaat Fabio Aru met twee seconden aan te scherpen, en dat is zelfs inclusief een fietswissel. Volgens berekeningen vooraf moest Pogacar 15 watt harder trappen dan Roglic om de 57 seconden goed te maken. Uiteindelijk was dat bijna het dubbele. Zijn collega’s waren dan ook enorm onder de indruk. “Ik heb echt een goede tijdrit gereden, hoor”, zei Tom Dumoulin bij de NOS. “De waardes die ik heb getrapt zijn gelijk aan de waardes die ik trapte toen ik wereldkampioen werd. Waar hij dit allemaal vandaan haalt… Ongelooflijk. Zo win ik nooit meer een tijdrit. Ik kan her en der nog wel een procentje verbeteren, maar dit is onhaalbaar. Hij is gewoon vijf procent beter.”

Roglic vertelde wat iedereen al dacht: hij had geen superdag. “Pas op de klim werd het me duidelijk dat het niet goed ging aflopen. Ik trapte niet de wattages die ik zou moeten halen. Nee, het lag niet aan mijn helm. Het lag vandaag aan mijn benen. Over de tussentijden maakte ik me aanvankelijk ook niet zo druk. Al hoor je natuurlijk liever dat je een voorsprong hebt. Ik heb er alles aan gedaan.”

Geen wattagemeter of fietscomputer
Maar opvallend genoeg deed Pogacar het dus allemaal op gevoel, zonder een wattagemeter. Eerder in de Tour de France liet Pogacar al zien dat hij enorm hard kan trappen. Op de Peyresourde kwam hij na 24 minuten en 35 seconden boven en daarmee verbeterde hij het record van Alexandre Vinokourov en Iban Mayo uit 2003 met liefst 45 seconden. De cijfers logen er niet om: Pogi trapte 6,8 watt per kilo. Ongelooflijk hard. Zó hard, dat Lennard Kämna er zijn vraagtekens bij zette. Op het Youtube-kanaal van Lantern Rouge legt hij uit waarom. “We hadden wind mee op de Peyresourde en daarnaast denk ik dat die gegevens niet helemaal juist zijn, want het kan bijna niet.”

Op een rustdag kwam de renner van BORA-hansgrohe zijn collega’s van UAE tegen en vroeg hij hen wat voor vermogensmeters ze gebruiken. “Een van de renners vertelde mij dat ze hun vermogensmeters alleen aan de linkerkant meten en dat ze carbon cranks hebben, dus ik gok dat je iets van de wattagecijfers af kunt halen. Ik denk niet dat hij twintig minuten aan een stuk 430 watt kan trappen. En anders moet ik maar harder gaan trainen…”

Inmiddels weten we wel beter. Hoe hard Pogacar afgelopen zaterdag echt heeft gereden zullen we waarschijnlijk nooit weten. Op zijn Colnago K-One tijdritfiets zat namelijk geen wattagemeter of fietscomputers bevestigd. Ook droeg Pogacar geen hartslagband. Na jaren van controleren en berekenend rijden, wint dus iemand de Tour de France die er gewoon ouderwets invliegt. En als je zó ontzettend hard trapt, dan valt er simpelweg gewoon niets tegen te doen. Hoe sterk je als ploeg ook bent – en achteraf is makkelijk praten.

Tadej Pogacar 2020

Gerelateerd

Michael Kerkhof

Schrijft over alles wat met wielrennen en fietsen te maken heeft. Houdt van mooie brilletjes, helmen en schoenen. Favoriete koers: Parijs-Roubaix, maar vindt het ook prima om naar de Ronde van Guangxi te kijken.

Strava: https://www.strava.com/athletes/3104717

Meer artikelen van Michael Kerkhof

Geef een reactie

Inloggen