Fiets – Race en MTB website

BLOG: Kou is een emotie

In 2004 heeft Marcel Kruithof, toenmalig technische redacteur van Fiets, in onze eigen extreem make over zich in zes maanden voorbereid op de Marmotte. In 2012 is Marcel opnieuw van plan de zware cyclo in de Alpen te gaan rijden. Wekelijks vertelt hij over zijn belevenissen op weg naar 7 juli in: Extreem make over 2.0: 8 jaar en 30 kilo verder:

Naast mijn frequente gebruik van cola, (lees Blog 3) stond ik nog ergens om bekend. Voorjaar, zomer, herfst of winter, ik droeg altijd iets met korte mouwen. Bij alles wat ik meer droeg dan een T-shirt brak het zweet me al uit. Mocht het buiten onder nul raken, wilde ik best wel eens toegeven dat het fris was, maar mijn T-shirt werd ook dan echt niet vervangen door bijvoorbeeld een trui. Kou is tenslotte een emotie en emoties kun je uitschakelen. Een gouden regel, geleerd van mijn zwager en ex-marinier, die ik tot mijn lijfspreuk had gemaakt.

Deze lijfspreuk kwam mij vooral van pas tijdens het rijden van de Viking Tour in 2009. Buiten de mooie natuur staat Noorwegen ook bekend om het minder fraaie weer. Van de 7 dagen fietsen hebben wij toen zeker 4 dagen slecht weer gehad. Regen op zee niveau, betekent dan vaak sneeuw en kou op de toppen. Klimmend hou je je vaak wel warm, maar in de afdaling hadden vele mede Vikingen het koud tot op het bot. Behalve ik! Oké, warm was anders, maar koud heb ik het zeker niet gehad. Lachend kwam ik dan ook de sportzaal binnen, terwijl alle afgetrainde lijfjes zich dik aangekleed en hun slaapzak probeerden op te warmen. “Elk nadeel heb z’n voordeel” dacht ik dan, als ‘heaviest’ finisher. Zo’n laagje spek is zo gek nog niet.

Maar nu ik langzaam mijn speklaag begin te verliezen, de weegschaal stond al even onder de 120 kg, begin ik mijn eigen thermodekentje te missen. Het is me zelfs niet gelukt om mijn eigen lijfspreuk vast te houden. Op zondag kon ik dat thuis nog wel verbergen, maar maandag had ik ook een trui aan naar het werk. Dat wekte dan ook verbazing op bij al mijn collega’s. Blijkbaar is dat opvallender dan de 10 centimeter in omvang die ik al kwijt ben. “Waarom draag jij een trui? Jij hebt het toch nooit koud?” Nou, ik geef het toe. Marcel Kruithof heeft het koud, en kou is dus geen emotie die je uit kunt schakelen!

Gelukkig heb ik het tijdens het sporten niet koud. Na het ritje vorige week met GRTC Excelsior, heb ik de smaak ook te pakken om weer heerlijk buiten te fietsen. Helaas is dat me al wel twee keer op een natuurlijke douche komen te staan. Donderdag ben ik zelfs op de fiets naar mijn werk vertrokken, terwijl het al regende! Nog een overtuiging die ik de afgelopen jaren had opgebouwd, die ik daarmee om zeep heb geholpen. Zaterdag heb ik met de toerclub zelfs bijna de eerste 100 km rit gemaakt. Maar in een enorme hoosbui nog even de extra kilometers maken, om de kaap van de 100 te ronden, gaat mij nog steeds te ver. Voor je het weet heb je het weer koud.

Allard Schulenklopper, mijn sportvastencoach, en Remco Verkaik, uitvinder van sportvasten, zijn overigens overtuigd dat ik het niet koud hoef te hebben. Natuurlijk neemt mijn natuurlijke dekentje in dikte (gelukkig) af, maar door mijn verminderde eetlust staat mijn thermostaat te laag. Er moet meer hout op de kachel, maar wel hout dat lang warmte afgeeft. Per dag moet ik daarom 100 gram noten en bijvoorbeeld 200 gram kipfilet extra tot mij nemen. Meer eten, maar wel magere eiwitten. Maar omdat ik niet echt honger heb is dat opeens best moeilijk! De noten lukt dan ook beter dan de kipfilet. Maar gelukkig merk ik dat door de noten alleen de thermostaat ook al hoger staat. De dikke trui is dus inmiddels al vervangen door een iets dunnere. Hopelijk kan ik volgende week gewoon weer mijn T-shirts aan!